Laura Caris

|


 

Ik schilder (veelal portretten) in olieverf en fotografeer in zowel het zichtbare als het onzichtbare lichtspectrum (infrarood/ultraviolet).  Hoe de realiteit eruit ziet is subjectief en wordt bepaald door de ogen van de kijker en het licht wat er op valt.

Het gegeven dat er ontelbare verschillende waarnemingen van dezelfde realiteit mogelijk zijn fascineert me. Als kind vroeg ik me af of anderen kleuren hetzelfde waarnemen als ik. Of zou wat ik rood noem in jouw ogen blauw zijn en andersom? Zou het kleurverschil in het oppervlak van het object zitten of in de ogen van de kijker? Die filosofieën gingen roemloos ten onder bij de eerste lessen biologie en natuurkunde uiteraard. Maar het thema subjectieve en selectieve perceptie bleef bij me. We zien de wereld niet zoals deze is maar zoals wij zelf zijn zei Anaïs Nin en daar had ze een punt. Je filtert je waarneming door de bril van al je ervaringen, alles wat je weet en kent, verafschuwt en liefhebt, je angsten en wensen. Je ziet geen feiten, je ziet een projectie van jezelf.

Bij het portretschilderen komen soortgelijke vragen boven. Moet je je onderwerp (oneerbiedig?) beschouwen als een stilleven met een hartslag of moet je juist wel je subjectieve ervaring van iemands karakter en uiterlijk laten doorsijpelen in een portret? Mag je het subjectief ‘mooie’ zien en zelfs overbelichten, of ben je gehouden aan de objectieve feiten in koel Noorderlicht?

In 2015 begon ik steeds meer te fotograferen naast het schilderen. In 2016 kwam infraroodfotografie op mijn pad. Menselijke ogen kunnen geen infrarood licht zien, veel dieren zien het wel en de wereld ziet er totaal anders uit in infrarood licht. De esthetiek ervan spreekt me aan. Maar iedere infraroodfoto (en ook UV foto) herinnert ons eraan dat niets is wat het lijkt. Wat zwart is in zichtbaar licht kan wit zijn in infrarood licht, en wat is het dan: wit of zwart? Sproeten en littekens verdwijnen in infrarood en worden juist enorm versterkt door UV licht. Denk niet dat je iets of iemand kunt kennen of doorgronden op basis van je eigen observaties. In dezelfde periode dat ik me onderdompelde in de wondere wereld van infrarood werd ik ernstig ziek waardoor mijn hele leven in een ander licht kwam te staan. Je ervaart een prachtige zomerdag als een apocalyptische horrorfilm, puur door de staat waarin je verkeert. De buitenwereld heeft geen idee wat je doormaakt en het is ook niet uit te leggen. Op dat punt in mijn leven paste het infrarode licht naadloos bij wat ik onderging en het gaf me de mogelijkheid om in beelden te ‘vertellen’ hoe extreem mijn realiteit van kleur verschoten was. Mijn fotografie werd zo een extra taal om het onuitsprekelijke te kunnen uitdrukken en inmiddels zijn mijn camera en lenzen me net zo dierbaar en vertrouwd als mijn tubes verf en kwasten.

Naast vrij werk ben ik beschikbaar voor portretten in opdracht (zowel geschilderd als gefotografeerd) en diverse soorten toegepaste fotografie. Ik leef mijn leven en maak mijn werk onder het motto: AANDACHT=LIEFDE en KUNST=GEPUBLICEERDE LIEFDE

www.lauracaris.nl
https://www.instagram.com/laura.caris

Roermondseweg 31
6004 AN Weert
Tel: 06-51801875
mail@lauracaris.nl

 

Delen op: